Vide igitur ne non debeas verbis nostris uti, sententiis tuis.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Laelius clamores sofòw ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros. An hoc usque quaque, aliter in vita? Duo Reges: constructio interrete. Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit?

Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis.

Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Tuo vero id quidem, inquam, arbitratu. Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem? Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Quod autem ratione actum est, id officium appellamus.

Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Nam Metrodorum non puto ipsum professum, sed, cum appellaretur ab Epicuro, repudiare tantum beneficium noluisse; Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Servari enim iustitia nisi a forti viro, nisi a sapiente non potest. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Quid Zeno? Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis.

Quis Aristidem non mortuum diligit? Theophrasti igitur, inquit, tibi liber ille placet de beata vita? Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Nam et a te perfici istam disputationem volo, nec tua mihi oratio longa videri potest. Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis.

Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis perspicua conamini tollere. Homines optimi non intellegunt totam rationem everti, si ita res se habeat. Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Est autem etiam actio quaedam corporis, quae motus et status naturae congruentis tenet; Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse;

Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Ita similis erit ei finis boni, atque antea fuerat, neque idem tamen; Tenesne igitur, inquam, Hieronymus Rhodius quid dicat esse summum bonum, quo putet omnia referri oportere? Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Nullum inveniri verbum potest quod magis idem declaret Latine, quod Graece, quam declarat voluptas. Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. An hoc usque quaque, aliter in vita? Bonum patria: miserum exilium. Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat.

Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Respondeat totidem verbis. Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? Ut aliquid scire se gaudeant? Sunt enim prima elementa naturae, quibus auctis vírtutis quasi germen efficitur. Quae fere omnia appellantur uno ingenii nomine, easque virtutes qui habent, ingeniosi vocantur. Nescio quo modo praetervolavit oratio. His similes sunt omnes, qui virtuti student levantur vitiis, levantur erroribus, nisi forte censes Ti.

Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est?

Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Quamquam in hac divisione rem ipsam prorsus probo, elegantiam desidero. Color egregius, integra valitudo, summa gratia, vita denique conferta voluptatum omnium varietate. Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Eadem nunc mea adversum te oratio est.

Quae si potest singula consolando levare, universa quo modo sustinebit?

Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Et ille ridens: Video, inquit, quid agas;

Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Facillimum id quidem est, inquam. Theophrasti igitur, inquit, tibi liber ille placet de beata vita? Progredientibus autem aetatibus sensim tardeve potius quasi nosmet ipsos cognoscimus. Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet.